خطر شعر

بهمن ۰۵, ۱۳۸۷ بدون دیدگاه

khatar_sher_parham_shahrjerdi_tr3

سر نوشت

خطر شعر متنی‌ست که با تارهای شعر، پود می‌شود، طرح می‌دهد. خطر شعر زبان  و شیوه‌ی «علمِ ادبیات» و «ادبیاتِ علمی» را مخدوش می‌کند: شیوه‌ای از پیش تعیین شده یا تعریفی از ماضی بازآمده نیست که این‌جا نوشتن کند. خطر شعر  بی صبرانه به تاویل متوسل نمی‌شود، بل‌که در شعر صبورانه انتظار می‌کشد، خود را به روی شعر می‌گشاید،  شعر را در متنِ خود باز می‌کند، و دستِ آخر، شعر را، خودش را، و شعرِ گشوده  در خودش را، بازمی‌گذارد. پس با هر شعر، رفتاری می‌کند از جنس باز، از نوعِ گوش. خطر شعر در سه زبان باز می‌کند. در این‌جا هر زبانی به دنبالِ گشایش‌های خودش خطر می‌کند: هیچ زبانی در پیِ ترجمانِ آن متنِ دیگر نیست، سه متنی که از هم مستقل‌اند و در خودشان تجربه‌ی باز شدن را بازی می‌کنند. خطر شعر سه بار نوشته می‌شود، سه متنی که تنها شباهت‌شان در شبیه نابودنشان خلاصه می‌شود. و جمله‌گی پایاپای پایه‌های ادبیاتی‌ست که می‌آید. پس این سه‌گانه‌ی بیگانه خطر شود که خطر کند که به خطر بیاندازد.

 دریافت کتاب

نقد, نویسش
بدون دیدگاه برای “خطر شعر”

ارسال پاسخ