زبان آنکس که نجات می‌یابد؛ زبانِ نجات یافته

بهمن ۰۵, ۱۳۸۷ بدون دیدگاه

motscroises1از ۲۶ تا ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۸ کنگره‌ای توسط «اوروزین»، برپا شد که به بررسی چندزبانیت، کارکرد شبکه‌ها و …   اختصاص داشت.  به همین مناسبت نشریه‌ای زیرعنوان «کلمات متاقطع» بصورت مکتوب منتشر شد.  در «کلمات متقاطع» نویسندگان، فیلسوفان و منتقدان به مساله‌ی چند زبانیت، نحوه‌ی شکل‌گیری مجامع در اروپا (مجامع ادبی، فلسفی، هنری، …)، مرزهای زبانی، ماهیتِ ترجمه و… پرداختند. مصاحبه با هومی بهابها، یکی از مهم‌ترین فلاسفه‌ی معاصر، آغازگر این نشریه است. هم‌چنین در این نشریه مهم‌ترین فلاسفه‌ی فرانسه از جمله ژان لوک نانسی و اتی ین بالی بار، تونی نگری فیلسوف ایتالیایی، میشل دُگی شاعر و فیلسوف فرانسوی، و نویسندگانی از سوئد، رومانی، نروژ، و… مطالب خود را عرضه کرده‌اند. پرهام شهرجردی در مقاله‌ای به زبان فرانسه تحت عنوان «زبان آنکس که نجات می‌یابد؛ زبانِ نجات یافته»  و با عنوان فرعی «به سمت ادبیاتِ پساتبعید»، بحثِ ادبیات، چند زبانیت، پساتبعید و شکل گیری آن را بیان می‌کند. شهرجردی با بیان کردنِ این موضوع که ادبیاتِ پساتبعید به مثابه تعاملی بین زبانِ مبداء و مقصد است، راه‌گشایی‌های ادبی را از خلال این نظریه برمی‌شمرد. به زودی ترجمه‌ی فارسی این مقاله منتشر خواهد شد. مقاله‌ی شهرجردی با شعر «یعنی چی» علی عبدالرضایی که در دفتر من در خطرناک زندگی می‌کردم منتشر شده است، ادامه می‌یابد.

متن فرانسه‌ی مقاله در این نشانی قابل دسترس است.

زبانِ دیگر, پچواک
بدون دیدگاه برای “زبان آنکس که نجات می‌یابد؛ زبانِ نجات یافته”

ارسال پاسخ