آرشیو بخش نویسش

تقریبن هیچ | مریم شیخ

اردیبهشت ۰۸, ۱۳۹۰ بدون دیدگاه توسط

گزارش کار روزانه: شکستن شاخ دو غول در بیابان‌های بی آب و علف. بیرون کشیدن یک نوزاد از دهان تمساح. نجات جان یک پیرزن از زیر چرخ‌های گاری در تگزاس. یک عدد انقلاب در تونس. چرب کردن کون خر. کندن چاهی به ارتفاع هزار کیلومتر، جهت استخراج نفت. نجات یازده کارگر شیلیایی گیر افتاده در معدن. اطفاء حریق جنگل‌های گلستان. بیرون کشیدن شنل زورو از لای درب هواپیما. کشتن دو خدای ناتو. سفر به کره‌ی ماه و بازگرداندن دو میمون و یک موش به زمین.

ادبیات, نویسش [ادامه مطلب...]

ماضی‌ی بعیدِ مرگم | پرهام شهرجردی

دی ۱۴, ۱۳۸۹ بدون دیدگاه توسط

و ماضی این گونه حال می‌شود: گاهی با ماضی‌هایم «ور» می روم. به ماضی به خودم دست می‌کشم. به هستِ نیست، من می‌دهم. وقت هایی بین ِ من و متن، وقتی جز رفت، جز رفته نمی‌ماند. و من که به این متن ها گذشته‌ام، در متن‌هایم در -گذشته‌ام.

تازه‌ها, نویسش [ادامه مطلب...]

قیامی که قیامتِ ادبیات فارسی را قیام می‌کند

بهمن ۰۵, ۱۳۸۷ بدون دیدگاه توسط

این‌طور بگویم، بی‌تواضع، بی‌تعارف. ما چیزی را نوشتیم که نانوشته بود، چیزی که از نوشته، نانوشته مانده بود. روزی که شبی بود، شهریار کاتبان برایم سطرهای نانوشته‌ای را می‌خواند که از جنسِ ادبیاتِ مرگیده و تکیده‌ی فارسی، از تخیل‌های درمانده و وامانده‌ی ایرانی نبود. چیزی بود که نبود. چیزی که تا آن وقت نبود. و […]

نقد, نویسش [ادامه مطلب...]

ادبیاتی که تمام می‌شود

بهمن ۰۵, ۱۳۸۷ بدون دیدگاه توسط

«همانطوریکه که قبل از ظهور زمین‌لرزه و پیش از آنکه کوهی آتشفشان کند آثاری ظاهر می‌شود که دلالت بر نزدیک بودن این وقایع و حوادث دارد، ظهور وغ‌وغ ساهاب را هم میتوان دال بر انقلاب ادبی جدی‌تر دانست.» کاغذ از لوزان حالا به کجای این ادبیات فکری کنیم؟ با توام! به انضباط‌اش، که ادبیات را […]

نقد, نویسش [ادامه مطلب...]

پساهفتاد؛ ققنوسی که از خاکِ هفتاد برخاسته‌ست

بهمن ۰۵, ۱۳۸۷ بدون دیدگاه توسط

آن‌که به دنیا آمده تا هیچ برهم نزند، نه لایقِ احترام است نه شایسته‌ی شکیبایی رُنه شار در ادبیات، در تاریخِ ادبیات، چیزی بنام عدالت وجود دارد که اگر حرکتی عادلانه آن را ظاهر کند، نمی‌توان ریخت‌اش را بی‌ریخت کرد. عدالت تجزیه نمی‌شود، تجربه می‌شود: غیرقابل تخریب است، خرابت می‌کند اگر دراین خرابکاری دستی داشته […]

نقد, نویسش [ادامه مطلب...]

بشکنید این ننگ را!

بهمن ۰۵, ۱۳۸۷ یک دیدگاه توسط

درآمد: پس‌نوشت را به پیشانی می‌آورم. عنوان این مقاله را از وُلتر وام گرفته‌ام. ننگ است که ادبیاتِ فارسی این چنین در چنبره‌ی جهل و حُمق، گیر کرده باشد. این چنین ضعف و ضعیف، این چنین درمانده وامانده باشد تا هرکسی که نیست خدمت را خیانت  کرده باشد. چیزی را که شروع می‌کنم، فردریش نیچه […]

نقد, نویسش [ادامه مطلب...]

خطر شعر

بهمن ۰۵, ۱۳۸۷ بدون دیدگاه توسط

سر نوشت خطر شعر متنی‌ست که با تارهای شعر، پود می‌شود، طرح می‌دهد. خطر شعر زبان  و شیوه‌ی «علمِ ادبیات» و «ادبیاتِ علمی» را مخدوش می‌کند: شیوه‌ای از پیش تعیین شده یا تعریفی از ماضی بازآمده نیست که این‌جا نوشتن کند. خطر شعر  بی صبرانه به تاویل متوسل نمی‌شود، بل‌که در شعر صبورانه انتظار می‌کشد، […]

نقد, نویسش [ادامه مطلب...]

فردا خودش می‌داند

بهمن ۰۶, ۱۳۸۵ بدون دیدگاه توسط

دو مطلب پیش از این مطلب نوشته‌ام که پیشِِ این مطلب می‌نشینند: «ادبیات معاصر ایران به وقت فرانسه»  و « بالماسکه‌ای برای ادبیات معاصر ایران». دو مطلب که به فاصله‌ی چند روز از هم‌دیگر نوشته شد و در بهار امسال منتشر شدند. حالا بعد از شش ماه: کیست که از ادبیاتِ پیشروی ما می‌ترسد؟ جوابِ […]

نقد, نویسش [ادامه مطلب...]

زبانِ فارسی وطنِ ماست | پرهام شهرجردی

بهمن ۰۶, ۱۳۸۵ یک دیدگاه توسط

دوستِ من، شهریار کاتبان، پرونده‌ی مانا نیستانی به دادگاه انقلاب ارجاع شد. قلب قضیه همین‌جاست. مابقی، حرفِ اضافی‌ست. مابقی، سوءاستفاده‌ست، مابقی کلاه‌برداری‌ست، و در یک مورد خاص، آن‌جا که رضا براهنی دست به قلم می‌شود، کار به  پوپولیسم کشیده می‌شود. چرا؟ اوٌل تکلیف‌مان را با زبان فارسی / پارسی (هرکدام را که پسندیدند، برعکس‌اش را […]

نقد, نویسش [ادامه مطلب...]